“Şüphesiz, Allah ve melekleri, Peygamber’e çok salât ederler.
Ey müminler! Sizler de O’na salavât getirin ve en iyi şekilde selam verin.”
(Ahzab, 33:56)

Rabbimiz Getireceğimiz Salavatları KABUL
ve EFENDİMİZİN (S.A.V.) ŞEFAATİNE vesile eylesin inşallah..
AMİN AMİN AMİN

Sahabeden Sehl bin Sa’d, Uhud savasi sirasinda yasi küçük oldugu için bu savasa katilamamisti. Diger yasi küçük sahabiler gibi Medine’de kalmisti. Ancak Allah Resulü’nün yaralandigi haberi Medine’ye ulastigi zaman, herkes gibi O da çok üzülmüstü.

 Bu siralarda Allah Resulü’nün mübarek kizlari Hz. Fatima’nin, babasinin yaralanma haberini duyar duymaz hemen O’nun yanina kostugunu ve yardim etmeye basladigini, Sehl bin Sa’d, söyle bildirmektedir:

Resûlullah sallallahu aleyhi vesellem, Uhud savasinda yaralandigi haberini duydugumuz zaman çok üzüldük. Kizi Hz. Fatima’nin bir kalkan içinde su getirerek Peygamberimizin yaralarindan akan kanlari temizledigini, bir hasir parçasini yakarak küllerini Peygamber’in yaralarinin üzerine sürdügünü bizzat gördüm.

Sehl bin Sa’d Hendek’te…
Sehl bin Sa’d, Hendek savasina da yasi küçük oldugu için katilamadi. Çünkü bu sirada on ya da on bir yaslarinda idi. Fakat Sehl bin Sa’d, hendegin kazilmasinda sahabilere çok yardimci oldu. Bütün sahabilerin hizmetlerinin hepsine kosardi. Ayrica hendek kazimi sirasinda da yardimci olmus, Allah Resulü’nün yanindan hiç ayrilmamisti. Her an O’nun hizmetinde bulunmustu.

Sehl bin Sa’d, Hendek’te gördüklerini söyle anlatmistir: “Hendek’te Peygamberimiz ile hep beraber idim. Onlar hendek kaziyor, biz küçük yastakiler omuzlarimiz üzerinde toprak tasiyorduk. Bu sirada Resûlullah’in söyle dua ettigini isittim: “Ya Rabbi! Bütün hayat, âhiret hayatidir. Muhacir ile Ensâri magfiretine (afvina) nail eyle.”

Sehl bin Sa’d, Peygamberimizin bir emir ve istegi oldugu zaman hemen yerine getirir, hiç bir zaman geciktirmezdi. Peygamberimiz hutbe okuyacagi zaman hurma agacindan bir direge yaslanir öyle okurdu. Bir gün Resulullah sallallahu aleyhi vesellem söyle buyurmustu: “Artik cemaat çogaldi, bir sey yapilsa da üzerine otursam.” Bunu duyan Sehl bin Sa’d hemen, okun yaydan firladigi gibi kalkip gitmis ve arzu edilen minberi getirmistir.

Sehl bin Sa’d diyor ki: Bir gün birisi Peygamberimize gelerek dedi ki: “Ey Allahin Resulü! Allah telânin ve insanlarin, beni sevecekleri bir isi bana ögretir misin?”

Bunun üzerine, Resûlullah efendimiz buyurdu ki: “Dünyadan yüz çevir ki, Allah Teâlâ da seni sevsin. Insanlarin eline bakma ki, onlar da seni sevsin.”

Kendilerini ve mallarini feda edenler…
Sahabeden Süheyb, Mekke’de kendi gayretleriyle büyük bir servet elde edip hayli zengin olmustu. Medine’ye hicret edecegi müsrikler tarafindan haber alininca yolu kesip, “Sen Mekke’ye fakir olarak geldin. Çok mal ve servete kavustun. Simdi hem kendin gideceksin, hem bunca mali götüreceksin buna izin vermeyiz” dediler.

Süheyb (ra)’nin, Peygamber efendimize olan muhabbeti, bagliligi ve O’na kavusmak arzusu ve Medine’ye, Islam devletine, gidebilmek istegi o kadar çoktu ki, yaninda bulunan bütün mallarinin ve alacaklarinin, Peygamber efendimizin sevgisi yaninda hiç kiymeti yoktu. Bu sebeple hiç vakit kaybetmemek, bunlarla oyalanmamak için onlara, “Yanimdaki ve Mekke’de bulunan mallarimi size verirsem önümden çekilir misiniz, yolumu açar misiniz? dedi.

Hak ve hakikatlerden nasibi olmayan müsriklerin de arzusu buydu. Hemen kabul ettiler. Hz. Süheyb, yaninda bulunan bütün mallarini verdi, Mekke’deki mallarinin da yerini tarif edip müsriklerin elinden kurtuldu ve hiç parasiz olarak yoluna devam etti.

Süheyb kazandi, Süheyb kazandi!
Mekke ile Medine arasindaki yolda bin bir zahmet, tahammülü mümkün olmayan güçlüklerle karsilasti. Fakat Allah’in Resulüne ve Islam beldesine kavusmanin heyecani ile bütün sikintilardan zevk alarak yoluna devam etti.

Süheyb (ra) Peygamber efendimizin huzuruna geldiginde gözü agriyordu. Yolda çok acikmis ve susamisti. Bu sebeple Resulullah’in önünde hazir bulunan taze hurmalardan yemeye basladi. Resulullah da Hz. Süheyb’e lâtife ile buyurdu ki: “Gözlerinde rahatsizlik var, yine de hurma yiyorsun.” Hz. Süheyb de cevaben: “Ya Resûlullah! Gözümün birisi saglamdir. Onun hakkini yiyorum” dedi. Hem Allah Resulü, hem de orada bulunanlar, bu cevap hoslarina gittiginden tebessüm ettiler.

Sonra Süheyb basindan geçenleri anlatti: Peygamber efendimiz buyurdu ki: “Süheyb kazandi, Süheyb kazandi. Satis kârli çikti. Satis kârli çikti.” Sonra Hz. Süheyb hakkinda nazil olan: “Insanlardan bir kismi, Allah telânin rizasini isteyerek O’na ibadet yolunda kendini ve malini feda ederler.” [Bakara 207] mealindeki âyet-i kerimeyi okudular.

Allah Resulü tüm konuşmalarına, sohbet ve hutbelerine başlamadan önce Allah’a hamd ve sena ederdi.

 O; “Cevâmiül Kelîm” idi. Yani, az sözle çok derin ve hikmetli anlamlar içeren cümleler kurar, konuşmalar yapardı. Tane tane konuşurdu. Acele konuşmaz, anlaşılmaz kelimeler kullanmazdı. Öyle ki dinleyen, kelimelerini sayılabileceğini zannederdi. (Buhari, Müslim, Tirmizi)

Dikkatleri çekmek için sözünü üç kere tekrarlardı
Konuşmalarının başında, sonunda veya uygun bir yerinde dikkati çekmek, anlamasını sağlamak veya uyarıda bulunmak ya da bir meselenin önemini belirtmek amacıyla bazı sözleri üç defa tekrar ederdi. (Müslim, Tirmizi, Buhari, Müslim, Tirmizi)

Sözleri gayet açık ve anlaşılır idi. Hangi anlayışta olursa olsun, onu dinleyen herkes anlardı. Ancak bazen insanların dikkatini çekecek ve pek bilinmeyen kavramlar da kullanırdı. Bir defasında; “Allah, sarhoş edici şeyler içenlere tînetu’l-hibâl içirecektir” der. Ashap, merak ederek bunun ne olduğunu sorunca da şu cevabı verir: “Cehennemliklerin vücutlarından çıkan pis terdir.” (Ebu Davud, Müslim, Nesai)

Boş şeyler üzerinde konuşmazdı
Hz. Peygamber, lüzumsuz ve gereksiz konuşmazdı. İnsanlar bıkmasın, usanmasın diye çok konuşmazdı. Sessizliği uzun olurdu. Söze başlarken de bitirirken de dudakları ile konuşurdu. Sözlerinde ne bir fazlalık ne de bir eksiklik olurdu. Sözleriyle kimseyi incitmez, küçümsemezdi. “Kişinin malayani (boş) şeyleri terk etmesi, onun Müslümanlığının güzelliğindendir” buyurmuştur. (Muvatta, Tirmizi, İbn-i Mâce)

Lüzumsuz soru sormaz, sorulmasını istemezdi!
Lüzumsuz soru sormaz ve sorulmasından da memnun olmazdı. Önceki ümmetlerin helak oluş sebeplerinden birinin de çok soru sormaları olduğunu beyan etmiştir. “Size bir şeyi yasakladım mı, ‘niçin, neden?’ diye sormayın. Bir şey emrettiğim zaman da onu elinizden geldiğince yapmaya çalışın.” (Buhari, Müslim, Tirmizi, Nesai)

Allah Resulü (sav)’a yönelik sorular yeni dini emir ve yasaklar getireceğinden, ümmetine olan şefkatinden dolayı böyle bir olayın yaşanmasını istemezdi. Sorduğu soru sonucu bir yasağın gelmesine vesile olan Müslüman’ın bir cürüm işlemiş olacağını (Buhari, Müslim, Ebu Davud), Allah’ı kimin yarattığını soracak ölçüde ileri gidileceğini (Buhari, Müslim, Ebu Davud), insanların şerlisinin, âlimleri sınamak, yanıltmak amacıyla zararlı konulardan soru soranlar olduğunu bildirmiştir. (Rezin) İnsanları birbirine sevdirecek, birbiriyle kaynaştıracak şeyler konuşurdu. Onları ürkütmez, kaçırmazdı. (Taberânî)

Konuşmada eşitlik!
İleri gelen kimselerle de sade vatandaşlarla da eşit konuşurdu. Onlardan hiçbir şeyi saklamazdı. Onlara seviyelerine göre konuşur, muamele eder, dindeki faziletine göre önem verirdi. Ashab-ı Kiram, O’nu büyük bir dikkat ve huşu içinde dinlerdi. O konuştuğu zaman, yanındakiler, sanki başında bir kuş varmış gibi başlarını eğerlerdi. Ancak O, sustuğu zaman konuşurlardı. Yanında söz düellosu yapmazlardı. Resûlullah (sav)’ın susması bile bir dersti. O’nun sükûtu, hilm, hayâ, takdir ve tefekkür idi.  (Taberânî)

Konuşurken jest ve mimiklerini kullanırdı
Resûlullah (sav), konuşurken, sanki vahiy bekler gibi, zaman zaman gözlerini semaya dikerdi. (Ebu Davud)

Jest ve mimiklerini kullanırdı. Ebu Hureyre (ra), bir hutbe esnasında bir ayet okuduktan sonra, başparmağını kulağına, şehadet parmağını da gözünün üzerine koyduğunu belirmiştir. (Ebu Davud)

Hazırcevaptı
Hazırcevap idi. Hz. Aişe ile Safiye arasında bir münakaşa olmuş, Aişe (ra), “Ey Yahudi kızı!” diye çıkışmıştı. Buna çok üzülen Hz. Safiye gelip durumu Peygamber Efendimiz’e şikâyet edince, ona şöyle dedi: “Sen de Aişe’ye; ‘Siz benden nasıl hayırlı olabilirsiniz ki? Benim kocam peygamber, Babam Harun Peygamber, amcam da Musa Peygamberdir.’ Deseydin ya” demiştir. Bu cevap üzerine Safiye (ra), sevinmişti. (Tirmizi)

Uhud savaşı sonrası Ebu Süfyan ile yapılan söz düellosunda, Ebu Süfyan’ın; “Güne gün. Bedire karşılık Uhud. Eşit olduk” demesi üzerine şöyle denmesini buyurmuştu: “Hayır eşitlik yok! Sizin ölüleriniz cehennemde bizim ölülerimiz ise cennettedir.” (Buhari, Ebu Davud)

Konuşurken bazen dinleyenleri şahit tutardı
İnsanların konuşma esnasında saygı ifadelerine dikkat etmesini, Allah ve Resulünden bahsederken ifadelerini anlaşılır biçimde seçmesini isterdi. Kurtuluşa ermenin bir yolunun da dili tutmak olduğunu ifade etmiştir. (Tirmizi) Bir meseleyi anlattıktan sonra bazen dinleyenleri şahid tutarak sorardı: “Duydunuz mu, tebliğ ettim mi?” (Buhari, Müslim, Ebu Davud)

Bir konuşma yapacağı zaman, karşısındaki toplulukla yüz yüze gelmek ve konuşmanın tesirini oluşturmak için, yüksekçe bir yere çıkardı. Devesinin üzerinde de hitap ederdi. (Müslim, Ebu Davud, Nesai, Ebu Davud, Nesai)

Peygamberin meclisinde hatalı cümle kurulamazdı!
Meclisinde hatalı cümle kuran kimseleri uyarır, doğrusunu belirtirdi. Kavramları yerli yerinde kullanır, şirk, günah ve cahiliye dönemini çağrıştıran kavram yerine daha uygun kelimeleri seçmemizi isterdi. Üzüm için, şarabı hatırlatan bir kelime olan “Kerm” yerine, “İneb” denmesini emrederdi. (Buhari, Müslim, Ebu Davud, Muvatta)

Konuşmalarında, toplumun, insanların bozulduğunu, helak olduğunu söyleyenleri hoş karşılamazdı. (Müslim, Muvatta, Ebu Davud)

İnsanların tevhide aykırı, yanlış anlaşılabilecek sözlerle seslenmesini, konuşmasını uygun görmezdi. Efendi anlamına da gelen Rab kelimesinin, kişiler için kullanmayı uygun görmezdi. (Müslim)  (alinti)

Hz. Ebu Bekir, Hz. Peygamber sallallahu aleyhi vesellemin vefat ettiği gün halife seçilmişti. O gün, Hicretin on birinci yılı, Rebiü’l-Evvel ayının on ikinci ve pazartesi gününe rastlıyordu. O sıralarda Hz. Ebu Bekir Medine dışındaki Sünuh denilen yerde kalıyordu. Orada hanımı Habîbe binti Hârice bin Zeyd bin Ebî Züheyr ile yünden yapılmış bir çadırda yaşıyordu.

 Daha sonra Medine’deki evi bitip oraya yerleşinceye kadar da orada kalmaya devam etti. Halifeliğinin ilk altı ayında bu Sünuh denilen yerden Medine’ye her gün yaya gidip geldi. Bazen da atına binerdi. Sırtında izarı olur onun üstüne de boyanmış bir aba giyerdi. Medine’ye gelip namazları kıldırır, yatsı namazından sonra da Sünuh’a, ailesinin bulunduğu yere dönerdi. Medine’de bulunuyorsa imamlığı kendisi yapar değilse ona vekâleten namazları Hz. Ömer kıldırırdı. Cuma günü sabah saatlerini Sünuh’ta geçirerek saç ve sakallarını boyatır; namaz vakti yaklaştığında Medine’ye gidip cuma namazını kıldırırdı.

Devlet başkanı; fakir kız çocuklarının koyunlarını sağıyor!

Kendisi tüccardı. Her gün sabahleyin pazara gider bir şeyler alıp satardı. Bir koyun sürüsü vardı. Bu koyunlarla bizzat ilgilenir; çoğu zaman onları kendisi otlatırdı. Ara sıra da başkalarına güttürürdü. Sahip olduğu koyunlarla mahallenin koyunlarını bizzat kendisi sağardı. Halife seçildikten sonra bir gün küçük bir kız çocuğunun annesine: “O artık halife oldu. Bizim koyunlarımızı kim sağacak?” dediğini duydu.

Bunun üzerine ona şöyle dedi: “Hayır; hayatıma yemin ederim ki fırsat buldukça sizin koyunlarınızı da sağmaya devam edeceğim. Umarım ki aldığım bu vazife ahlakımı değiştirmeyecektir.” Bu şekilde halife seçildikten sonra da mahallenin koyunlarını sağmaya devam etti. Bazen mahallenin küçük çocuklarına: “Köpürterek mi yoksa normal bir şekilde mi sağayım?” diye sorardı. Onların: “Köpürterek sağ!” veya “Normal bir şekilde sağ” deyişlerine göre hareket ederdi.

Ümmetin işleri için, ticareti bıraktı!

Hz. Ebu Bekir, halife seçildikten sonraki ilk altı ayı bu şartlar içerisinde Sünuh’ta geçirdi. Sonra Medine’ye taşındı. Bu arada “Ticaretle halifelik bir arada yürümeyecek. Kendimi tamamen halkın işlerine verip onların halleriyle ilgilenmeliyim” diyerek ticareti bıraktı. Bunun üzerine ona Beytü’l-Mal’dan bir maaş bağlandı. Bu maaş senelik altı bin dirhem idi. Her sene hacca gider ve umresini yapardı.

Vefatından önce şunları söyledi: “Müslümanların mallarından yanımızda bulunanları geri veriniz. Ben bu maldan hiçbir şeyi harcamak istemiyorum. Falan falan yerlerdeki topraklarımı Müslümanlara halifelik yaptığım sırada almış olduğum maaşlara karşılık Beytü’l-Mal’a bırakıyorum.” Bu vasiyeti gereğince bu tarlalarla çok süt veren bir devesi, tarlalarını sulayan bir kölesi ve beş dirhem değerindeki bir kadife parçası kendisinden sonra halife olan Hz. Ömer’e teslim edildi. Hz. Ömer bunları teslim aldığında

“Vallahi Ebu Bekir, kendisinden sonra gelenleri zora sokmuştur” dedi.

Güç ve kuvvet ancak Allah sayesindedir!

Hz. Ebu Bekir, on birinci Hicrî senede Hz. Ömer’i hac emiri olarak göndermişti. Kendisi ise on ikinci senenin Receb’inde umreye gitti. Mekke’ye kuşluk zamanı vardı. Doğruca orada bulunan evlerine gitti. Babası Ebu Kuhâfe evin önünde bazı gençlerle konuşmaktaydı. Hz. Ebu Bekir’i gören gençler: “Oğlun geldi!” dediler. O da onu karşılamak için ayağa kalktı. Bunun üzerine Hz. Ebu Bekir çökmesini bile beklemeden devesinden atlayıp babasına koştu ve “Ey babacığım! Ne olursun kalkma!” dedi. Sonra da onu kucaklayarak gözlerinin arasından öptü. Ebu Kuhâfe oğlunun gelişine çok sevindi ve sevincinden ağladı.

O sırada Attâb bin Esîd, Süheyl bin Amr, İkrime bin Ebî Cehil ve Hâris bin Hişam da Mekke’ye gelmişlerdi. Bunlar Hz. Ebu Bekir’i ziyarete gelerek: “Selam sana ey Allah Resulünün Halifesi!” dediler. Hz. Peygamber’in anılışı üzerine Ebu Bekir (ra) ağladı ve gelen misafirlere gereken ilgiyi gösteremedi. Bunun üzerine Ebu Kuhâfe oğluna

“Ey Atîk (Ebu Bekir)! Bunlar halkın ileri gelenleridir. Kendileriyle iyi geçin, onlara gereken ilgiyi göster” dedi.

Hz. Ebu Bekir de: “Ey babacığım! Güç ve kuvvet ancak Allah sayesindedir. Şu anda bana ağır ve büyük bir vazife yüklenmiştir. Allah’ın yardımı olmazsa onu taşıma gücüm yoktur” dedi. Sonra da içeri girerek yıkandı.

Çıktığında onlar da kendisiyle gelmek istediler. Bunu kabul etmeyerek: “Siz kendi yollarınıza gidiniz” dedi. Halk kendisini karşılayıp Hz. Peygamber’den dolayı başsağlığı diliyorlardı. Hz. Ebu Bekir bu şekilde Kâbe’ye varıncaya kadar ağladı. Orada abasını omzuna atarak Rükn-ü Yemânî’yi isti’lâm etti. Arkasından da yedi şavt (bir tavaf) yaptı. Ondan sonra da iki rekât namaz kılarak evine döndü.

Öğleden sonra yine Kâbe’ye gitti; tavafını yaptıktan sonra Dâru’n-Nedve’nin yanına oturdu ve “Zulüm gören, bir şeyden şikâyetçi olan veya hakkını aramak isteyen bana gelsin!” dedi. Ama hiç kimse çıkmadı. Halk Mekke valisini hep hayırla yâd ettiler. Sonra ikindi namazında halka imamlık yaptı. Namazı müteakip halkla vedalaşıp Medine’ye döndü. O senenin hac mevsiminde bizzat kendisi geldi. Hacc-ı ifrad için ihrama girdi. Medine’den ayrılırken yerine Hz. Osman’ı vekil olarak bırakmıştı. [İbn Sa'd]

Çocuklar, anne ve babalarına Allah’ın imtihan vesilesi kılarak verdiği emanetlerdir. Hiçbir çocuğun ’sahibi’ anne-babası olmadığı gibi yetiştirilmesi ve sorumluluğu da anne-babasıyla sınırlı değildir. İslam fıtratı üzerine yaratılıp, hiçbir şekle girmemiş tertemiz bir toprak gibidir çocuklar, o temiz toprağa hangi tohum ekilirse onun mahsulü alınacaktır.

“Aile halkına namazı emret!”

Kur’an’ı Kerim açısından, aile terbiyesinde imandan sonra namaz, en öncelikli yeri namaz almaktadır.

“Aile halkına namazı emret! O hususta sabır da göster. [Taha, 132] ayetinde ‘ailene namazı emret’ dedikten sonra, ayrıca namaz konusunda sabretmenin de emredilmesi çok manidardır. ‘Ben sabah namazına kaldırdım, kalkmadı’ demenin tutarlı ve İslami bir boyutu yoktur. Sabah namazı ya da diğer namazlar konusunda çocuklarını sadece bir defa uyarmakla yetinen anne-babalar, bu hususta hesabını Allah’a verecekleri bir sorumluluk altındadırlar. Öfkeye ve kızmaya da gerek kalmaksızın, anne babalara düşen görev, bıkmadan, usanmadan defalarca namazı çocuklarına anlatmaktır.

Usanmadan emir ve ilginin devam ettirilmesi ve mutlaka neticenin alınması gerekmektedir.

Hz. Peygamber, kızını namaza kaldırıyor!

Efendimiz sallallahu aleyhi vesellem’in, çocuklarla ilişkisinin temelinde namazın olduğunu görüyoruz. Peygamberimiz, çocuklara anlatırken en çok namaz üzerinde durmuştur.

Enes (ra) Tahrim Suresi’ndeki: “Ey iman edenler! Kendinizi ve ailenizi, yakıtı insanlar ve taşlar olan ateşten koruyun” mealindeki ayet nazil olduğunda Hz. Peygamberin sabah namazına çıkarken altı ay boyunca Hz. Fatıma’nın kapısına uğrayıp onları namaza çağırdığını bildirmektedir.

Namaz ve çocuk meselesinde, ‘çocuğuna kıyamadığını’, ‘çocuğunun uykusuz’ kaldığını söyleyen anne babalar, hem kendilerine hem de çocuklarına kıydıklarının farkında değiller mi? Bununla ilgili ayetler, çok açık bir biçimde indirildiği halde, hala nasıl oluyor da anne-babalar kendileri kalktıkları sabah namazına çocuklarını kaldıramıyorlar? Kendilerini ve çocuklarını namaz hususunda ’serbest’ bırakabiliyorlar?

‘Söylüyoruz, ama kılmıyor’ demenin hiçbir geçerli meşruiyeti yoktur. Binlerce defa anlatmak gerekecekse, çocuklarımıza binlerce defa namazı yeniden anlatmak zorundayız.

Cemaate dikkat!

Aile terbiyesinde dini terbiyeye öncelik verilmesine rağmen günümüzde Müslümanların çocuklarının yetişmesinde, bütün gayret ve maddi manevi imkânlarını, sadece dünyevi geleceklerini kazanma doğrultusunda harcamaları, onların, ahiretlerine yatırım yapmamaları inançlarına son derece aykırı bir durumdur. Her aile, çocuğunu en iyi kendisi tanır. Bu konuda çocuklarına nasıl davranmaları gerektiğini tespit etmeli ve çocuğun ibadetini yerine getirmesini sağlamalıdır.

İslam dininde, cemaatle namaz teşvik edilmiş, hatta bazı ibadetler için cemaat farz kılınmıştır. Cemaatle namaz Müslümanların birbirleri ile görüşüp hallerinden haberdar olmalarını, bilgi alışverişinde bulunmalarını sağlayacaktır dolayısıyla bu konuda tüm Müslümanlar, çocuklarına iyi örnek olmalıdır.

Çevre, namaz halkasından olmalıdır

Ahiret için hazırlık yapmaya girişmiş anne babalar, çocuklarının namaz kılmayan, camiye gitmeyen bir çevre ile ilgi kurmasına engel olmalıdır. Çocuklarını sadakatine güvendikleri arkadaş ve dostlarıyla birlikte cemaatle namaz kılmaya alıştırmalı ve buna devam etmelidirler. Bu hususta ihmal ve gaflet, ileriki yıllarda vahim sonuçlara yol açabilmektedir.

Sahih hadislerde, cemaatle kılınan namaza verilecek sevabın tek başına kılınan namazın sevabından 25 veya 27 kat olduğu, ayrıca cemaate katılanların sayısı arttıkça kılınan namazın sevabının da artacağı haber verilmiştir.

Oturulan semtten, görüşülen arkadaşlara kadar her şey; namaz için!

Bilhassa babalar, erkek çocuklarını eğitmekte çok dikkat etmelidirler. Çünkü erkek çocuklar önlerinde örnek olarak babalarını görür ve onun gibi hareket etmeye özen gösterirler. Vakit girince cemaatle namaz kılmaya yarışırcasına gitmelerini sağlamak için çocuklarını teşvik etmelidirler. Gündüz rızık peşinde koşan babalar akşam ve yatsı namazlarını çocukları ile kılmaya özen göstermelidir. Camiye gitmeyi adet edinen bir çocuk, kendi içyapısında imanın ruh ve mayısını kökleştirir. Allah’a itaatin zevkini ve heyecanını taşır. Aynı zamanda iyilikler ve kötülükler hususunda İslâm’ın buyruklarına baş eğip teslimiyet gösterir.

Çocukların cemaate katılması çevresinde çeşitli yaştan ve seviyeden insanlarla ilişki kurmalarını güçlendirir. Bilindiği gibi insanlarla sağlıklı ilişki kuramayanlar, Allah’la sağlıklı ilişki kuramazlar.

Aile de yaşadığı çevreye ve samimiyet kurduğu insanlara dikkat etmeli ve bu konuda çocuklarına iyi örnek olmalıdır. Çocuklarının namaz kılmayan, camiye gitmeyen bir çevre ile ilgi kurmasına engel olmalıdırlar. Aileler, çocuklarını sadakatine güvendikleri arkadaş ve dostlarıyla birlikte cemaatle namaz kılmaya alıştırmalı ve buna devam etmelidirler. Bu hususta ihmal ve gaflet gösterilmemelidir.

Babalara uyarı!

Bilhassa kadınların bu konuda çok şikâyetçi olduklarına şahit oluyoruz. Babalar kendi arkadaşları ile ilişkilerini düzenlerken aile fertlerini pek kale almamakta ve -erkek-kız bütün çocukların, terbiyesi ve her yönden bilgilendirilme işi, annelerin üstüne atılmaktadır. Oysa 10 yaşından sonra erkek çocukların babaları ile birlikteliği ve bir takım olayları paylaşımı onun bedensel, psikolojik ve sosyo kültürel gelişimi için çok önemlidir. Çünkü bu yaşlardaki erkek çocuğun babasından öğrenmesi gereken çok şeyleri vardır. Babaların öğretmeğe fırsat bulamadıkları şeyleri uygunsuz ortamlarda uygunsuz kişilerden öğrenerek yetişen nice iyi aile çocukları telef olmakta, kötü evlat olmaktadır. Çünkü her çocuk fıtrat üzere doğar ve onun iyi, kötü olmasına çevresi sebep olur.

Allahu Zülcelâl ayeti kerimede şöyle buyurmuştur: “Gözler onu idrak edemez ama O, gözleri idrak eder. O, en gizli şeyleri bilendir, (her şeyden) hakkıyla haberdar olandır.” (En’am; 103)

Kulun Allahu Zülcelal’in katındaki ecir ve sevaplara niyeti, sıdkı ve muradı ne kadarsa Allahu Zülcelâl bunların hepsini bilir. Allahu Zülcelal’in katındaki ecir ve sevapları, kendi şehvetlerine (arzularına) tercih eden kimseleri de bilir.

Zahiri azalarımızı, Allahu Zülcelal’e karşı düzelttiğimiz gibi kalbimizi de düzeltmemiz lazımdır. Allahu Zülcelâl kalbimize baktığı zaman: “Benim kulumun ecir ve sevaplara, Benim rızama karşı, aşk ve muhabbeti vardır. Kendi arzularından, şehvetlerinden daha fazla benim katımdaki ecir ve sevaplara âşıktır.” Diye görmesi lazımdır.

Allahu Zülcelâl, kulunun ta başından ayağına kadar, kendisine karşı doğru olmasını istiyor. Kalbin, dilin, ellerin, gözlerin, hem zahiri hem de manevi olarak, doğru ve sadık olması gerekmektedir. Bizim vücudumuz, Allahu Zülcelal’in malıdır. O vücudun, Allahu Zülcelal’e karşı hain olması da çok çirkin bir şeydir.

Allahu Zülcelâl, yolunda mallarını harcayan ve o seher vakitlerinde bağışlanma dileyenleri methetmiştir. (bknz. Ali İmran; 17)

Seher vakitlerinde Allahu Zülcelal’e yalvarmak, Allahu Zülcelal’in katında çok makbuldür. Çünkü seher vakitleri, rahmetin yağma zamanıdır.

Nafii rahmetullahi aleyh, şöyle anlatmıştır: “Abdullah bin Ömer radıyallahu anh, bütün gecelerini, namazla ve diğer ibadetlerle ihya ediyordu. Bana bir gece:

— Ya Nafi! Seher vakti geldi mi? Diye sordu.
— Daha gelmedi, dediğimde, namaz kılmaya devam etti. Seher vaktinin girdiğini haber verdiğim zaman, hemen oturup istiğfar ve dua ile meşgul oldu.

Onlara hiç olmazsa denizden bir damla kadar bile olsun, mutabaatta bulunmamız, benzemeye çalışmamız lazımdır. Çünkü bu bizim için yegâne çaredir, kurtuluş yoludur.

Salih olmak o kadar kolay ki!

Öyle ameller vardır ki çok kolaydır ama onların mükâfatı dil ile anlatılamaz. O kadar çoktur. Bu amelleri yapmamak çok garibime gidiyor! Bunu da önce kendi şahsıma söylüyorum.

Şeddad bin Evs radıyallahu anhın rivayet ettiğine göre, Hz. Peygamber sallallahu aleyhi vesellem, bir gün Ashabı Kiram’la otururken:

— İçinizde garip (Yani, Ehli Kitap’tan kimse var mı?) Diye sordu. Ashabı kiram:
— Hayır, Ya Resulellah! Aramızda öyle kimseler yoktur, dediler. Hz. Peygamber sallallahu aleyhi vesellem:
— Kapıyı kapatın. Ellerinizi kaldırın ve hep beraber “la ilahe illallah” deyin, diye emretti. Ashabı Kiram, bir süre ellerini kaldırdılar. Bir süre sonra, Hz. Peygamber sallallahu aleyhi vesellem:
— Ellerinizi indirin, dedi ve şöyle buyurdu:

“Ya Rabbi! Sana hamdü senalar olsun ki beni bu ‘la ilahe illallah’ kelimesiyle gönderdin ve bunu bana emrettin. Ve bana söz verdin, kim bunu söylerse ona cenneti nasip edeceğim, buyurdun. Muhakkak ki sen vaadinden dönmezsin.”

Hz. Peygamber sallallahu aleyhi vesellem daha sonra şöyle buyurdu:
— Sevinmez misiniz? Allah sizin hepinizi affetti! (Ahmed bin Hanbel)

Hz. Peygamber sallallahu aleyhi vesellemin, Ashabı Kiram’a yaptırdığı bu amel, kolay ve mükâfatı da ne kadar büyüktür. Allahu Zülcelâl onunla cenneti verir, onunla ne kadar günah olursa olsun, af ve mağfiret eder.

Şunu hepimiz bilmeliyiz ki insan hatalarla ve günahlarla iç içe olduğu zaman, Allahu Zülcelal’e karşı terbiyesini kaybetmiş olur. Fakat zikirle, ibadetle, hizmetle, insana Allahu Zülcelal’e karşı terbiye duygusu gelir.

‘Başka Rab bulsun!’

Rivayet edildiğine göre, Benî İsrail zamanında bir adam, Musa aleyhisselama gelerek:
— Ya Musa! Sen Rabbinle münacaata gidiyorsun. Ona söyle, rızkını bana vermesin! Dedi. Musa aleyhisselam, Allahu Zülcelâl’e münacaatta bulunarak:

— Ya Rabbi! Onu Sen yarattın. Filan kulunun ne dediğini biliyorsun, dedi. Allahu Zülcelâl buyurdu ki:
— Evet, Ya Musa! Biliyorum. Git ona de ki: ‘Eğer Ben’den başka bir Rab istiyorsa Benim göklerimi ve yerimi terk etsin. Gitsin kendisine başka bir Rab bulsun.’ Ya Musa! Ben rızkımı hiç kimseden, öldüğü güne kadar kesmem, ona söyle!

Allahu Zülcelâl, işte böyle halimdir, sabırlıdır. Kâfirlere dünyadaki rızklarını daha fazla verir ve onlara zaman tanır. Fakat kıyamet gününde “şedidü’l ikab”dır, şiddetle cezalandırıcıdır.

Musa aleyhisselam, Allahu Zülcelâl’e münacaatta bulunduktan sonra, geriye döndü ve adama dedi ki:

— Allahu Zülcelâl buyuruyor ki: “Eğer beni Rab olarak kabul etmiyor ve Benim rızkımı istemiyorsa Benim göğümü ve yerimi terk etsin. Gitsin kendisine başka bir Rab bulsun. Ben, hiçbir kulumun rızkını ölünceye kadar kesmem.”

Adam, Allahu Zülcelal’in bu rahmetini, şefkat ve merhametini düşününce bayıldı. Kendine gelince dedi ki:
“Evet, Ya Rabbi! Sen Sensin. Bense Senin zayıf bir kulunum. Ben tövbe ediyorum.”

Bu şekilde tövbe edip Allahu Zülcelal’e yöneldi. Ve ibadet etmeye başladı.

Niyeti hayır olanın ameli bol olur!

Ashabı Kiram, amel yapmayı birbirlerine öğrettikleri gibi niyeti de birbirlerine öğretiyorlardı. Niyetsiz amel olmaz. Onun için bazı insanlar, bir Evliyanın yanına gelerek:

— Bize öyle bir şeyler söyleyin ki devamlı olarak onu yapmakla amelin içinde olalım, demişler. O Evliya onlara şöyle cevap vermiş:
— Daima hayrı niyet edin. Daima hayırlı olan işlere niyetli olduğunuz zaman, sanki devamlı olarak amel yapıyor gibi olursunuz.

Bir kimse namazın içine girip iki, üç, dört rekât namaz kıldıktan sonra namazdan çıkınca amel kesilmiş olur. Fakat daima: “Ben hayırlı olan işleri yapmaya niyetliyim.” dediği zaman, sabahtan akşama kadar amelin içinde kalmış olur.

İşte bakın! Ne kadar güzel bir şeydir. Bu amel hiç bitmez…

Sabahleyin uyandığımız zaman: “Ya Rabbi! Senin rızana sebep olacak salih amelleri, hayırlı olan işleri yapmaya niyetliyim. Günah ve hata gibi şer olan işlerden sana sığınırım, bunları yapmamaya da niyetliyim.” Dediğimiz zaman, sabahtan akşama kadar amel yapıyor gibi Allahu Zülcelâl bize sevap yazacaktır, inşaallah!

Bu şekilde, insan hiç amel yapmadan, amel sahibi olur. Fakat Allahu Zülcelâl o kimsenin kalbine baktığı zaman, orada: “Benim önüme akşama kadar ne kadar hayırlı amel çıkarsa yapacağım.” diye bir niyeti görmesi lazımdır. Zaten niyet kalp ile olur.

Ebuleys Semerkandi şöyle demiştir: “Bir kişi sevaba niyetli olduğu zaman, o sevabı yapmasa dahi, Allahu Zülcelâl onun niyetini kabul eder. Bazı kişiler de amellerini niyetsiz olarak yaptıkları için onların eline bir sevap geçmez.”

Allahu Zülcelâl, bir kul gibi değildir ki O’nu aldatabilelim. Allahu Zülcelâl, insanın kalbine muttali olduğu için orayı daima Allahu Zülcelal’e karşı samimi yapmamız lazımdır.

Melekler, insanın sadece ameline şahit oldukları için kul ne yaparsa onu yazıp Allah’ın huzuruna götürürler. Fakat Allahu Zülcelâl insanın kalbine muttali olduğu için onun niyetini bilir ve o niyete göre amelleri kabul eder veya kabul etmez. Buna çok dikkat etmek lazımdır.

Müminin murakabesi nasıl olmalı?

Allahu Zülcelâl ile murakabeli olmak demek; O’ndan gafil kalmamaktır. Mesela, bir kişi yabancı kadına baktığı zaman, mutlaka Allahu Zülcelal’den gafil kalır.

Anlatıldığına göre, bir adam tenha bir yerde bir kadına rastladı ve ona kötü muamelede bulunmak istedi. Kadın ona:
— Sen utanmıyor musun? diye sordu. Adam:
— Kimden utanayım. Burada yıldızlardan başka hiç kimse yoktur, dedi. Bunun üzerine kadın şöyle dedi:
— Peki! Beni, seni ve yıldızları yaratan nerededir?…

İşte bakın! Kadın, Allahu Zülcelâl ile nasıl murakabeli ve huzurlu idi. Onun bu sözü üzerine adam titremeye başladı. Allahu Zülcelal’den korkup tövbe etti ve ibadetle meşgul olmaya başladı.

Yine bir zat, Mekke-i Mükerreme’de iken, bir kadın ona kötülük yapmak istedi. Tabi insanlar o anda tavaf yapıyorlardı. Etraf çok kalabalıktı. Adam kadına:
— Gel, ihtiyacın ne ise gör, dedi. Kadın:
— Bu kadar insanın içinde, Allahu Zülcelal’in evinde nasıl olur? Deyince, adam kadına şöyle dedi:
— Ey gafil! Bütün bunları Allahu Zülcelâl, yaratmıştır. Sen Halık’tan hayâ etmiyorsun da mahlûkattan mı hayâ ediyorsun? Onların Rabbi her yerdedir. Burası “Allah’ın evidir” diyorsun. Allah’tan korkmuyorsun da evden korkuyorsun!

Böyle söyleyince kadın titremeye başladı ve evine dönerek ölünceye kadar ibadetle meşgul oldu. İşte, Allahu Zülcelâl ile murakabeli olmak, huzurlu olmak, insan için böyle menfaatlidir.

Süleyman Dârânî şöyle demiştir:
— Kim nefsinde bir kıymet görürse o Allahu Zülcelal’in (dinine) hizmetinin tadını daha bulamamış demektir. Böyle devam ettikçe de bulamaz.

Dünyada Allahu Zülcelal’den gafil kalmamanın ve ahiret için amel yapmanın çaresi hususunda, yine Süleyman Dârânî şöyle tavsiyede bulunmuştur: “Gözlerinize ağlamak adet olsun. Ve kalbiniz de tefekkür sahibi olsun. Kim dünyada kendi nefsi ile meşgul olursa ahirette de kendi nefsi ile meşgul olur. Kim de dünyada Rabbi ile meşgul olursa ahirette de Rabbi ile meşgul olur.”

Bunun manası şudur: Dünyada iken, “Ben nefsime şu yemeği yedireyim, uyuyayım, gidip oyun oynayayım, malayani sohbet edeyim.” gibi daima nefsimizin arzularıyla meşgul olursak, kıyamet gününde de cehennem ateşine girince: “Aman! Nefsim, nefsim! Yandım!” diyerek, daima nefsimizle meşgul oluruz.

Ama dünyada daima Rabbimizle meşgul olursak, O’nun zikriyle, ibadetiyle, hizmetiyle meşgul olursak, aklımızda hep O olursa kıyamet gününde de Allahu Zülcelâl, kendi cemalini, inşaallah bize de gösterecektir. Orada da daima onunla meşgul oluruz ve kendi nefsimizi hiç görmeyiz, Allahu Zülcelâl ile huzur buluruz.

Allahu Zülcelâl, kendi fazlı ve keremi ile bizlere muamele etsin ve hepimize razı olacağı şekilde salih amel nasip etsin. (Âmin)

En sonunda 31 Mart gecesi Kalenin önüne giderek bir elinde Kur’an bir elinde İncil ‘Şu iki kitap üzerine yemin ederim ki, teslim olursanız bu akşam size bir şey yapmayacağım’ der. Gerekli görüşmelerden sonra canlarının kurtarılması karşılığında Müslümanlar kaleyi teslim ederler.

Ertesi sabah, yani 1 Nisan sabahı, Haçlı ordusu komutanı bütün Müslümanların öldürülmesi için emir verir. Bunun üzerine Müslümanlar ‘Yemin etmiştiniz, bize söz vermiştiniz’ dediklerinde Haçlı ordusu komutanı ‘Benim sözüm size dün akşam içindi, bugün için size bir sözüm yoktur’ diye cevap verir ve BÜTÜN MÜSLÜMANLAR ORADA ŞEHİT EDİLİR.

İşte o gün bugündür 1 Nisan hristiyanlar arasında ‘Hile Günü’ olarak kutlanmaktadır.

Maalesef halkımız arasında da yaygınlaşmış, yüzlerce, binlerce müslümanın katliam günü olan 1 Nisan’lar, bir şakagünü olarak kutlanmaktadır..

Diger bir alintida

Her ne kadar Roma İmparatoru Julius Caesar (Sezar) milattan önce 46 yılında takvimin başlangıcını Ocak ayı olarak ilan ettiyse de, 16 yüzyılın ortalarına kadar Avrupa’da yeni yıl geleneksel olarak, bahar aylarının başlangıç tarihi olarak da kabul edilen, Mart ayının 25′inde başlardı

1564 yılında Fransa Kralı IX Charles, takvimi değiştirerek yıl başlangıcını Ocak ayının birinci gününe aldı O zamanki iletişim şartlarında bazı insanların bundan haberi olmadı, bazıları ise bu kararı protesto etmek amacıyla eski adetlerine devam ettiler l Nisan’da partiler düzenlediler, birbirlerine hediyeler verdiler

Diğerleri ise bunları Nisan aptalları olarak nitelendirip bu güne ‘Bütün Aptalların Günü’ adını verdiler Bu günde diğerlerine sürpriz hediyeler verdiler, yapılmayacak bir partiye davet ettiler, gerçek olması mümkün olmayan haberler ürettiler

Yıllar sonra takvimin ayları yerine oturup, Ocak ayının yılın ilk ayı olmasına alışılınca, Fransızlar l Nisan gününü kendi kültürlerinin bir parçası olarak görmeye başladılar Adeti gittikçe süsleyerek, zenginleştirerek ve yaygınlaştırarak devam ettirdiler Bu adetin İngiltere’ye ulaşması yaklaşık iki yüzyıl sürdü, oradan da Amerika’ya ve bütün dünyaya yayıldı

l Nisan şakalarının sembolünün ‘Nisan Balığı’ olmasının nedeni ise Mart ayının sonlarına doğru, Güneş’in Balık Burcu’nu terk ediyor olmasıdır.

Server-i alem efendimiz, devesi Kusva’nın üzerinde terkisinde Üsame bin Zeyd olduğu halde büyük bir tevazu içinde, doğduğu belde mukaddes Mekke’ye giriyordu. Kendisine bu günleri gösteren Allahü teâlâya hamdediyor, Mekke’nin fethini müjdeleyen, Fetih suresini tilavet buyuruyordu.
Fahr-i kainat efendimiz, büyük bir sürur içinde, muzaffer Eshabının arasında Kabe-i muazzamaya doğru yöneldiler. Sağında hazret-i Ebu Bekir, solunda Üseyd bin Hudayr hazretleri olduğu halde Kabe-i muazzamaya yaklaştılar.
Hacer-ül-esved’i ziyaret ettikten sonra, telbiye ve tekbir getirdiler. Bunu sahabiler takib etti ve; “Allahü ekber! Allahü ekber!” sesleri ile Mekke-i mükerreme semaları inlemeye başladı.
Sonra Alemlerin efendisi ve şanlı Eshabı tavafa başladılar. Tavafın yedinci devresini bitirdikten sonra, devesinden inen sevgili Peygamberimiz, Makam-ı İbrahim’de iki rekat namaz kıldı.
Sonra hazret-i Abbas’ın kuyudan çıkardığı zamzemden içti. Zemzem ile abdest almayı arzu buyurdular. Fahr-i kainat efendimiz abdest alırken, Eshab-ı kiram, sevgili Peygamberimizin mübarek vücuduna değen abdest suyunu yere düşürmeden havada kapışmaya başladılar.
Bu durumu gören müşrikler; “Biz, hayatımzda böyle bir hükümdar ne gördük, ne de işittik!..” diyerek hayrete düştüler.
Server-i alem efendimiz, Kabe’nin çevresine taştan ve tahtadan yapılmış bütün putların yıkılmasını murad ettiler.
İsra suresinin mealen; “Hak gelince batıl gider, batıl her zaman gidicidir” 81. Ayet-i kerimesini okuyarak, mübarek elindeki asayı putlara doğru uzattılar. Asanın değdiği her put, birer birer yüzü üzere yıkılıverdi. Üç yüz altmış put yerle bir edildi.
Öğle vakti girdiğinde, Resul-i ekrem efendimiz hazret-i Bilal’e, Kabe’de ezan-ı şerifi okumasını emir buyurdu.
O da, derhal bu mukaddes vazifeyi ifa eyledi. Ezan okunurken, mü’minlerin kalbinde engin bir sürur meydana geliyor, müşrikler ise ziyadesiyle elem ve üzüntü içinde kahroluyorlardı.
Sevgili Peygamberimiz, içerdeki resimleri ve yıkılan bütün putları temizlettikten sonra, yanında hazret-i Üsame bin Zeyd, hazret-i Bilal, hazret-i Osman bin Talha olduğu halde, Kabe’ye girdiler.
Peygamber efendimiz, içerde kapıyı arkasına alarak iki rekat namaz kıldı. Her köşede tekbir getirip dua eyledi. Halid bin Velid hazretleri kapının önünde duruyor, halkın oraya yığılmasına mani olmaya çalışıyordu.
Bütün Kureyşliler Mescid-i Haram’a dolmuşlar, korku ile karışık ümitle, sevgili Peygamberimize bakıyorlardı.
Zira onlar, Peygamber efendimize ve Eshabına her türlü işkenceyi yapmışlardı. Boyunlarına ip bağlayıp, sürümüşlerdi!.. Ateşe atıp, yakmaya çalışmışlardı!.. Kızgın kayaları göğüslerine koyup, bayılıncaya kadar işkence yapmışlardı!.. Ateşte kızartılmış şişleri vücutlarına sokmuşlardı!.. Üç sene aç susuz bir mahalleye hapsedip, her şeyden mahrum bırakmışlardı! Ayaklarından develere bağlayıp, ayrı yönlere çekmek suretiyle parçalamışlardı. Hepsinden öte yurtlarından çıkarmışlardı… Bu yetmiyormuş gibi, tamamen ortadan kaldırmak için kaç defa harbetmişlerdi… Fakat bütün bunlara rağmen ümitli idiler. Çünkü karşılarında, alemlere rahmet olarak gönderilen merhamet deryası vardı.