Bu zât buyuruyor ki: (Okunur iken ezân,

Düşünün ki: “İsrâfil, Sûr’a üfler şu zaman”.

Abdest almak üzere kalktığınız zaman da,

Düşünün ki: “Kabrimden kalkıyorum şu anda.”

Câmiye giderken de, düşünün ki hem yine:

“Gidiyorum şimdi ben, sanki mahşer yerine.”

Müezzin, ikâmeti okuyup da o saat,

Safa girdiklerinde namâz için cemâat,

“Mahşerde, insanların yüzyirmi saf hâlinde,

Toplandığını” düşün o mahşer mahallinde

İmâm namâza durup, Fâtihayı okurken,

De ki: “Sağımda Cennet ve solumda Cehennem.

Ensemde Azrâil ve karşımda Beytullah var.

Ayağımın altında, Sırât ve önüm mezar.”

Düşün sonra: “Mîzânda, suâlim nasıl geçer?

Bana yoldaş olur mu yaptığım ibâdetler?

Yoksa, kabûl olmaz da onların bir tânesi,

Yüzüme mi çarpılır bir paçavra misâli?”)

Bir gün, Resûlullaha sordu biri Ensâr’dan.

Dedi: (Bize beyân et, namâzın esrârından.)

Buyurdu: (Ey eshâbım, “Namâz”, büyük ibâdet.

Rabbin hoşnut olduğu bir ameldir o elbet.

Meleklerin sevdiği, nebîlerin sünneti.

Âmâlin efdalidir, kalbinizin lezzeti.

“Namâz”, canın nûru ve bedenin kuvvetidir.

Duâların kabûlü, rızkın bereketidir.

“Namâz”, melekül mevte şefâatçıdır hem de.

Ayrıca aranızda perdedir Cehennemde.

O, karanlık kabirde çırağ olur, yâni nûr.

Kıyâmet sıcağında, serin bir gölge olur.

“Namâz”, Münker-Nekîre, cevaptır esâsında.

Kolaylıktır, hesâbın görülme esnâsında.

Sırâtı, şimşek gibi geçiren bir araçtır.

Cennetin anahtarı, başlarımıza tâçtır.)

Yine buyurdular ki: (İmam ile berâber,

“İftitâh tekbîri”ni alırsa her kim eğer,

Nasıl kuru yapraklar, dökülür rüzgâr ile.

Onun günâhları da, dökülür işte böyle

Namâza başlayıp da, “Eûzü” söyleyince

Çok sevâba kavuşur, kılları adedince.

“Fâtiha” okuyunca, Hac sevâbı kazanır.

“Rükû” için, bir nice sadaka ecri alır.

“Rükû tesbîhleri”nden, yüz suhuf, dört kitâbı,

Kırâat etmiş gibi, alır ecr-ü sevâbı.

“Semi’allahü limen hamideh” derse eğer,

Allah onu, tam rahmet deryâsına gark eder.

“Secde”ye vardığında, insan ve cinnîlerin,