Hz. Ömer bir gece dışarı çıkmıştı. Beraberinde İbn Mes'ud da vardı. Dolaşırken uzaklarda bir yerde bir ışık gördüler ve oraya yöneldiler. Nihayet bir evin önüne geldiler. İçeride önünde şaraplar olduğu halde bir ihtiyar oturmakta ve bir şarkıcı kız da şarkı söylemekteydi. Bunun üzerine Hz. Ömer aniden içeri girerek yaşlı adama: "Ben, ecelini beklemekte olan bu ihtiyarınki gibi daha çirkin bir manzara görmedim" dedi.

Bunun üzerine ihtiyar: "Ey Mü'minlerin Emiri! Senin yaptığın benimkinden daha çirkindir. Allah Teâlâ insanların gizli hallerini araştırmayı yasakladığı halde sen bunu yaptığın gibi evime de izinsiz girdin!" diye karşılık verdi. O zaman Hz. Ömer: "Doğru söylüyorsun" dedi ve sonra elbisesiyle ağzını kapatıp ağlayarak çıktı. Dışarıda kendi kendisine: "Eğer Rabb'i onu bağışlamayacak olursa annesi Ömer'in matemini tutsun! Bu ihtiyar, yapmakta olduğu işi kendi ailesinden bile gizliyordu. Bundan böyle "Nasıl olsa Ömer beni gördü!" diyerek bu işi hiç terk etmeyecektir" diyordu.

Bu ihtiyar bir zaman Hz. Ömer'in meclislerine gelmedi. Nihayet bir gün kendisini gizleye gizleye gelip cemaatin son saflarından birine oturdu. Onun gelişini gören Hz. Ömer: "Şu ihtiyarı bana getirin!" dedi. Birisi kalkıp o ihtiyarın yanına giderek ona: "Mü'minlerin Emîri! yanına gelmeni istiyor" dedi. İhtiyar, Hz. Ömer'in kendisine bir ceza vermesinden korkarak yavaş hareket ediyordu. Hz. Ömer: "Yaklaş, yaklaş!" diyerek onu yanına oturttu. Sonra kulağına eğilip ona: "Muhammed'i hak Peygamber olarak gönderen Allah'a yemin ederim ki o gece gördüklerimi hiç kimseye söylemiş değilim. Aynı şekilde o sırada yanımda bulunan İbn Mes'ud da bunlardan hiç kimseye bahsetmemiştir" dedi.

Bunun üzerine o da Hz. Ömer'in kulağına şunları söyledi: "Ey Mü'minlerin Emîri! Muhammed'i hak peygamber olarak gönderene yemin ederim ki ben de o geceden beri, görmüş olduğunuz o işe yanaşmadım." Bunları işiten Hz. Ömer, yüksek sesle tekbir getirdi. Ancak halk onun niçin tekbir getirdiğini asla öğrenemedi.